Ervaring van… Chantal: Altijd en overal jezelf zijn

Ervaring van... Chantal

Gisteren zat ik in een eetcafé in Utrecht, als een bezetene te tikken op mijn laptop. Een meisje van een jaar of vier trok aan mijn mouw. “Heb jij een dochter die Eefje heet?” Met haar allerschattigste glimlach keek ze me vragend aan. “Ehm, nee. Maar dat vind ik wel een héél mooie naam hoor.” Ze liet me nog even haar armbandje zien, waarna ze weer naar haar gebakje toeliep.

Hoe gaat ze daarmee om?

Hoe heerlijk is dat? Kinderen die altijd en overal hunzelf kunnen zijn. Hun verwonderingen en bewonderingen vrij met de wereld kunnen delen. Dit meisje wilde iets vragen en liep recht op haar doel af. Zoiets is en hoort ook normaal te zijn. Ik hoop dan gelijk, dat ze dit later ook blijft doen. Als ze twaalf is, iets vaker en bewuster geconfronteerd is met minder fijne reacties van volwassenen en kinderen, misschien zelfs met pesterijen op school. Hoe gaat ze daarmee om en hoe blijft ze ondanks alles toch haarzelf? 

Opstaan tegen de grootsten der asocialen

Het is niet voor elk kind even gemakkelijk het hoofd boven water te houden. Ik kan me nog heel goed mijn eigen worstelingen als tiener herinneren. Ook ik had ‘vijanden’. Ook ik had leraren die de pik op me hadden. Ook ik moest opstaan tegen de grootsten der asocialen. Er zijn namelijk altijd en overal wel rare mensen, die zelf niet lekker in hun vel zitten. Het enige wat ik kon doen, is zoveel mogelijk mezelf blijven. En dat was best weleens moeilijk. Het was fijn om soms te vluchten en te kiezen voor afzondering. 

We hebben een missie

Ik heb altijd een bovenmatige interesse in persoonlijke ontwikkeling gehad. Ik vond het leuk om aan mezelf te werken, mezelf te leren kennen. En later ook om andere mensen en kinderen dat ook te laten ervaren. Met een groot gevoel voor rechtvaardigheid en het altijd opkomen voor anderen, was het slechts een kwestie van tijd dat ik zou transformeren tot Docent Weerbaarheid. Samen met een medestander, of eigenlijk: medekrijger. Arno. We hebben een missie. En dat is: een onbezorgde(re) tienertijd voor jongens en meisjes die gewoon zichzelf willen blijven. Het klinkt bijna als vrede op aarde. En zo voelt het ook. 

Met z'n allen op kamp

Naast cursussen weerbaarheid, organiseren we binnenkort een kamp. Kamp Doyo. Eind augustus kunnen kinderen drie volle dagen achter elkaar aan de slag met weerbaarheid. Het kamp gaat verder dan een cursus. We zien de kinderen namelijk de hele dag door en oefenen gelijk met ze. Zo raken ze zich niet alleen bewust van bepaalde weerbaarheidsthema’s en hoe ze met moeilijkheden om kunnen gaan, maar oefenen ze onder begeleiding (echte situaties), zodat het een automatisme wordt. Met heel veel plezier en ontspanning trouwens, want we geloven dat iedereen dan nog beter en sneller leert.

Je eigen ontdekkingsreis

Kamp Doyo staat helemaal los van de sport karate. Wel heeft Doyo dezelfde waarden die mensen in een traditionele sport als karate (in de dojo) leren: doorzetten, concentratie, moed en grenzen leren kennen en stellen. Onze filosofie is dat we je deze waarden aanmeten, zodat je ze altijd met je meedraagt en de hele wereld altijd en overal jouw dojo is. Mensen denken weleens dat weerbaarheidstrainingen enkel nodig zijn voor kinderen die speciale aandacht nodig hebben. Dat is niet waar. Elk kind is gebaat bij de trainingen. Elk kind is gebaat bij een bepaalde bewustwording, de ontdekkingsreis naar zichzelf en hoe ze daarmee de wereld kunnen trotseren. Wij staan te popelen om ze op deze reis te mogen begeleiden. 
Laat de missie maar beginnen!

Over Chantal

Chantal Straver is moeder van zoon Boris. Ze is trainer in mentale weerbaarheid bij Doyo en oprichter van de bloeiende karateschool ‘Karate Moerdijk’. Daarnaast is ze zelfstandig communicatieadviseur en schrijver.
 

Meld je aan voor de landelijke nieuwsbrief

  • Altijd op de hoogte
  • Ervaringen van andere ouders
  • Leuke activiteitentips